Ιστορίες του χωρκού Ι: Ο Ζήσης ήταν σκύλα

Απέναντι από το σπίτι μας στο χωριό, έμενε το θρυλικό ζεύγος Πανάγιως και Σιώζιου (ναι ελληνικό είναι, από το Θοδωρής) Ντάτση. Το ζεύγος είχε το σπίτι του, ένα ετοιμόρροπο κατάστημα εδωδίμων και ψιλικών, πέντε δόντια εξ αδιαιρέτου και πολλάααααα χρόνια έγγαμου βίου στην πλάτη (μάλλον αυτά φταίγανε για το εκνευριστικά αργό περπάτημα του Σιώζιου). Παραδοσιακοί στις απόψεις και αντιλήψεις τους, ο Σιώζιος κρατούσε το υπερμάρκετ όλη μέρα, ενώ η κυρά έμενε στο σπίτι και κύριος οίδε τι έκανε. Ο δε Σιώζιος είχε εγκαταστήσει και ένα πρίμιτιβ σύστημα τηλεειδοποίησης, δένοντας μια τριχιά από δέντρο σε δέντρο μέχρι το παράθυρο της κουζίνας, όπου προφανώς περνούσε τις περισσότερες ώρες της η Πανάγιω και στην άκρη της είχε δέσει ένα κουδούνι από αυτά που κρεμάνε στα πρόβατα. Όταν λοιπόν ήθελε κάτι, αντί να ανεβαίνει την ανηφορική αυλή του σπιτιού του, τραβούσε απλά την τριχιά και η Πανάγιω έβγαινε σούζα στο παράθυρο.

Το δε ψιλικατζίδικο ήταν υπεραιωνόβιο όπως και ο ιδιοκτήτης του και για μένα λειτουργούσε ως χρονοκάψουλα: μπαίνοντας μέσα γύριζες τουλάχιστον 10 χρόνια πίσω, κατά φάσεις και στις ημερομηνίες λήξης των προϊόντων. Η τηλεόραση ήταν μια μικροσκοπική ασπρόμαυρη που περισσότερο σε στράβωνε με τα χιόνια παρά έβλεπες κάτι, στον τοίχο είχε κάτι κάδρα με διαφημίσεις της αντίστοιχης εποχής και όλα εκεί μέσα φώναζαν 70s. Πάντως η μεγάλη μου χαρά ήταν να μου τυλίγει τα πράγματα σε σελίδες από περιοδικά της εποχής (Θησαυρός, Ρομάντζο, Φαντάζιο και τέτοια) που είχαν τα διηγήματα του Τσιφόρου και περίμενα πώς και πώς να με ξαναστείλουν να ψωνίσω να πάρω την επόμενη σελίδα να δω τι γινόταν επιτέλους.

Μοναδικός θαμών του ψιλικατζίδικου, το οποίο υποτίθεται ήταν και αναψυκτήριο, ήταν ο Λάλος (αυτό δε θυμάμαι από πού βγαίνει, πρέπει να ρωτήσω) ένας 40ρης που είχε κάνει ναυτικός, έμπλεξε άσχημα με ναρκωτικά και γύρισε στο χωριό να ξεκόψει. Όντως ξέκοψε αλλά όσο να'ναι μια πετριά του έμεινε, αφού πέρυσι το χειμώνα (με 2 μέτρα χιόνι στο χωριό) τον βρήκε τυχαία ένας συγχωριανός να κολυμπάει στο πηγάδι της γειτόνισσας με ένα τσιγάρο στο στόμα και δεν ήθελε επ' ουδενί να βγει. Ο Λάλος λοιπόν περνούσε τις απογευματινές του ώρες βλέποντας Λάμψη μαζί με το Σιώζιο στο μαγαζί και πίνοντας πάντα μια πορτοκαλάδα μπλε. Κάθε φορά που έφευγε, ο Σιώζιος έπαιρνε το καλαμάκι του, το ξέπλενε με το μπρίκι παρακαλώ και το άφηνε να στεγνώσει για την επομένη. Οικονομία πάνω από όλα.

Κάποτε οι κόρες του Σιώζιου, που έμεναν στην πόλη, του έφεραν να τους κρατήσει το Ζήση, ένα τεράστιο μπάσταρδο σκύλο, το οποίο το εγκατέστησε στην τσίγκινη σκεπή του μαγαζιού (τι πιο φυσιολογικό;) και το έλυνε κάθε βράδυ, μέχρι που δάγκωσε την Πολυξένη και αναγκάστηκε να το μαζεύει. Εγώ τον φοβόμουνα πολύ το Ζήση, αλλά ήταν το αγαπημένο μου σκυλί του χωριού, γιατί είχε το πιο φάνκι όνομα και φανταζόμουνα ότι θα ήταν πολύ τυπάκι σκυλί με τέτοιο όνομα.

Φευ! Όπως ο Άγιος Βασίλης και ο γάμος μου με το Σταμάτη Γαρδέλη, έτσι κι ο Ζήσης ήταν απλά ένας μύθος. Ένας μύθος που κατέρρευσε άδοξα, παίρνοντας ένα ακόμη κομμάτι από την παιδική μου αθωότητα (κοινώς χαπατοσύνη) όταν ο πατέρας μου μού αποκάλυψε ότι το δόλιο σκυλί δεν το λέγανε Ζήση, ούτε ήταν αρσενικό. Όλα οφείλονταν στη βαρηκοΐα του Σιώζιου, γιατί όταν ρώτησε τις κόρες του πώς το λένε το σκυλί, εκείνες του απαντήσανε..... "Σίσσυ".


Υ.Γ. Ο Σιώζιος είχε επίσης και ένα γάιδαρο, αλλά πριν από μερικά χρόνια του τον πάτησε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ.