tag:blogger.com,1999:blog-225941642011-04-21T14:06:55.565-07:00Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-45157715480497549692007-12-07T02:11:00.000-08:002007-12-07T02:20:40.461-08:00The following is an excerpt from my chat with Pete. Pete is an Australian, whose ancestor got deported from Holland for stealing a glass of beer. With that kind of pedigree, Pete is obviously in no position to judge other, superior civilisations, but being an Aussie, he has all the adorable characteristics they have: rude, nasty, judgmental and thinking they're definitely the bee's bollocks globally. This post is in English, so that he can partake of all the lovely things I have to say about him. Enjoy:<br /><br />[10:11:26 πμ] Foteini says: there will only be one mentally challenging question in that test<br />[10:11:35 πμ] Foteini says: have you ever truly worked in your life?<br />[10:11:52 πμ] Peter says: this is for the men right?<br />[10:12:00 πμ] Peter says: particularly the island boys<br />[10:12:17 πμ] Foteini says: yep<br />[10:12:24 πμ] Peter says: do you rate your donkey higher than your wife your mother picked for you<br />[10:12:30 πμ] Foteini says: HAHAHAHAAHAHAHAHAHAH<br />[10:12:39 πμ] Foteini says: :D<br />[10:12:47 πμ] Foteini says: how sad and true<br /> [10:12:54 πμ] Peter says: I know<br /> [10:13:23 πμ] Foteini says: you got the greek psyche down to a pat<br />[10:13:36 πμ] Peter says: scary isnt it<br />[10:14:04 πμ] Foteini says: yeh like an x-men supernatural power<br />[10:14:09 πμ] Foteini says: you can do good with it<br />[10:14:12 πμ] Peter says: we see the same traits here in the greek community<br />[10:14:16 πμ] Foteini says: or you can totally screw up<br />[10:14:26 πμ] Foteini says: i guess they re even more exaggerated there<br />[10:14:48 πμ] Peter says: its a cross between ute boy and mommas donkey boy<br />[10:15:14 πμ] Foteini says: how charming<br />[10:15:21 πμ] Foteini says: starting with the smells<br />[10:15:52 πμ] Peter says: yes they carry the donkey in the back of the ute with the dog and momma in the front seat yelling out directions<br />[10:16:02 πμ] Peter says: the girlfriend/wife gets the dogs seat<br />[10:16:16 πμ] Foteini says: oh i thought she stayed at home with the brats<br />[10:16:31 πμ] Peter says: thats post wedlock<br />[10:16:38 πμ] Peter says: i was discussing the courting ritual<br />[10:16:41 πμ] Foteini says: oh ok<br />[10:16:46 πμ] Foteini says: hahahaahh do go on<br />[10:17:30 πμ] Peter says: well once momma makes her choice the candidate is advised by txt message to go see the local priest and get her house keys removed from her<br />[10:17:49 πμ] Peter says: once she abdies the priest arranges a marriage ceremony with the donkey standing in as proxy<br />[10:18:00 πμ] Foteini says: hahahaha<br />[10:18:04 πμ] Peter says: she is busy in the kitchen making souvlaki for the reception<br />[10:18:16 πμ] Foteini says: you got me there<br />[10:18:20 πμ] Foteini says: i was gonna ask<br />[10:18:31 πμ] Peter says: the groom and the donkey go on honeymoon leaving the bride to be broken in by momma<br />[10:18:40 πμ] Foteini says: hahahaahah yep<br />[10:19:41 πμ] Peter says: on return from the honeymoon the donkey returns to the taverna to drink ouzo and shoot the shit with locals and the groom gets busy artificially inseminating the bride via mommas kitchen gloves and a turkey baster<br />[10:19:57 πμ] Peter says: momma presides over the ritual of course<br />[10:20:04 πμ] Peter says: and thus greek life begins anew<br />[10:20:10 πμ] Foteini says: oh i thought that was the immaculate conception<br />[10:20:28 πμ] Peter says: no that is when the donkey is intimately involved<br />[10:20:35 πμ] Foteini says: maybe we could term it the immommaculate conception<br />[10:20:36 πμ] Peter says: it has a reputaiton to uphold<br />[10:20:43 πμ] Foteini says: HAHAHAAHAHAHAHAHAHAHAHAHAAH<br />[10:21:23 πμ] Peter says: i'll leave you to convert the ramblings into a short script for a documentary by david attenborough<br /><br />I should however point out that he is married to a Greek lady (how she made that mistake is totally beyond me), so he might actually have insider information that do validate his ramblings (sic). And, David Attenborough... mate, you've got to be kidding me!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-4515771548049754969?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-86939002447052146392007-11-27T06:22:00.000-08:002007-11-27T06:23:26.890-08:00Η Μάχη ήταν από μικρή σκληρό παιδί. Σκληρό από την άποψη ότι δεν είχε συναισθήματα ούτε για τους ανθρώπους γύρω της ούτε για τα ζωντανά, δεχόταν την πραγματικότητα όπως ήταν και ποτέ δεν βασανιζόταν από το αίσθημα της αδικίας ή της στενοχώριας των άλλων, παρόλο που είναι ένας πραγματικά καλόψυχος άνθρωπος.<br /><br />Η αδερφή της γιαγιάς μου τη θυμάται από μικρή. Θυμάται ότι πηγαίνανε μαζί τα καλοκαίρια στο χωράφι, για να θερίσουν. Παρόλο που τις περίμενε μια μέρα πολύ σκληρής δουλειάς, η γιαγιά μου και η αδερφή της είχαν να μοιραστούν το πλουσιοπάροχο γεύμα ενός κρεμμυδιού κομμένου στη μέση (τα οικονομικά της οικογένειας ήταν πενιχρά και ο προπάππους τρομερά τσιγκούνης). Η Μάχη όμως, σαν γόνος πιο ευκατάστατης οικογένειας, πέρα από το κολατσιό της συνήθιζε σε όλη τη διαδρομή να μασουλάει σταφίδες για να έχει δυνάμεις για όλη τη μέρα. Δεν τις μοιράστηκε ποτέ με κανένα από τα άλλα κορίτσια. Κι επίσης πραγματικά δεν καταλάβαινε γιατί την κοιτούσαν με τόσο μίσος οι υπόλοιπες σε όλο το δρόμο και της φώναζαν να τις φάει τουλάχιστον όλες μια κι έξω για να τελειώσει πιο γρήγορα το μαρτύριό τους.<br /><br />Τα χρόνια πέρασαν, η Μάχη παντρεύτηκε, έκανε παιδιά κι εγγόνια, κουφάθηκε ελαφρά – γι’ αυτό όταν βλέπει ειδήσεις κανένας άλλος στη γειτονιά δεν ανοίγει την τηλεόρασή του – και επιδιδόταν στις αγαπημένες της ασχολίες: να σκοτώνει με γυμνά χέρια τα σκυλιά που της έτρωγαν τις κότες και να ντύνει τους νεκρούς του χωριού γιατί οι περισσότερες γυναίκες ήταν πιο λιγόψυχες από αυτή.<br /><br />Κάποτε έπρεπε να ντύσει ένα γέρο. Ήταν καλοκαίρι, οι συγγενείς ξενυχτούσαν το νεκρό στην αυλή (περισσότερο κουτσομπόλευαν, ο εκλιπών ήταν μεγάλος κι άρρωστος κι έτσι κανένας δε στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα) και η Μάχη ήταν στην κρεβατοκάμαρα επί τω έργω, όταν ξαφνικά πετάχτηκε στην πόρτα με ένα σλιπάκι στα χέρια και φώναξε στη νύφη του μακαρίτη: «Μωρή, Μαρίνα, τι πατσαβούρι μου ‘δωσες εδώ πέρα; Φέρε ένα σώβρακο να βάλουμε τ’ ανθρώπου!».<br /><br />Η εξοικείωσή της με το θάνατο ήταν τέτοια που ακόμα κι όταν πέθανε ο ίδιος της ο άντρας, εκείνη δεν πτοήθηκε καθόλου και μάλιστα εκείνη ήταν που έπλενε τα κόκαλά του με κρασί όταν έγινε η εκταφή.<br /><br />Ο άντρας της πέθανε πριν από μερικά χρόνια (το θυμάμαι κι εγώ αμυδρά) βράδυ. Είχαν μαζευτεί πάλι οι χωριανοί στην αυλή και η οικογένειά του ήταν μαζί του στο δωμάτιο όπου ψυχομαχούσε. Η μόνη που έλειπε ήταν η Μάχη, εκείνη ήταν πιο πρακτικό πνεύμα και κανόνιζε τις λεπτομέρειες της κηδείας. Από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο ο άνθρωπος θα χανόταν, αλλά είχε ακόμα τις αισθήσεις του. Μέχρι που μπήκε στο δωμάτιο η Μάχη και ρώτησε τη νύφη της με τη βροντερή της φωνή (είπαμε λόγω μερικής κώφωσης): «Μάτω, αυτό το τραπεζομάντιλο είναι καλό να το στρώσουμε κάτω από την κάσα;» Ο ετοιμοθάνατος ανασηκώθηκε στο στρώμα, την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια και πέθανε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-8693900244705214639?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-79745457425637447122007-11-22T02:28:00.001-08:002008-12-12T00:26:58.937-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/R0VaATf7G2I/AAAAAAAAAIM/SWDTfFnaVlI/s1600-h/untitled.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5135609911366589282" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/R0VaATf7G2I/AAAAAAAAAIM/SWDTfFnaVlI/s320/untitled.bmp" border="0" /></a><br /><div>Προχτές χάζευα μια εκπομπή για το τέρας της λίμνης Νες στη Σκωτία και άκουσα το εξής κουλότατο: "Ο άνθρωπος που ανέφερε την ύπαρξη της Νέσι για πρώτη φορά ήταν ο Χάρλι Στριτ Σέρτζιον"!!!!!!</div><div> </div><div>Δε σας λέει κάτι; Για δείτε το στα Αγγλικά: Harley Street Surgeon, όπου Harley Street ένας δρόμος στο Λονδίνο όπου έχουν τα ιατρεία τους οι κορυφαίοι και ακριβότεροι γιατροί. </div><div> </div><div>Κατάλαβες δηλαδή; Τρως τα νιάτα σου να βρεις κάτι εξωπραγματικό να μείνεις στην ιστορία, κι έρχεται ο ανώνυμος Έλληνας μεταγλωττιστής και σου γαμάει τα πρέκια! Κατάρα! </div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-7974545742563744712?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-40559017804337279822007-11-14T03:37:00.001-08:002008-12-12T00:26:59.699-08:00Ατάκες που έγραψαν ιστορία, που έπεσαν πάνω μου σαν τα αμόνια στα καρτούν κι όταν σηκώθηκα ήμουν πλακί:<br /><div><div><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132664704138101698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RzrjWrlWQ8I/AAAAAAAAAGs/tCKIG1LaHuc/s320/wily%2520cyote-783310.gif" border="0" /><br /><br /><div>1. "Καταλαβαίνω το μικροαστισμό και τη μιζέρια του μέσου Έλληνα που προσπαθείς να εκπροσωπήσεις, αλλά δεν τα καταφέρνεις γιατί είσαι έξυπνη, γι'αυτό θα σου δώσω εγώ την κάρτα μου να με πάρεις τηλέφωνο να βρεθούμε."</div><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132665112159994834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RzrjublWQ9I/AAAAAAAAAG0/7QTEqLfFeHI/s320/hutz1.gif" border="0" /><br /><div>Αυτό από δικηγόρο (έχει σημασία!) που επί ένα τέταρτο προσπαθούσε να με πείσει να του δώσω το τηλέφωνό μου για να βγούμε κι εγώ αρνιόμουν ευγενικά μεν, πεισματικά δε (κοινώς μουλαρίσια). Γιατί η Ακαδημία δεν έχει προβλέψει να ξαμολύσει νανάκια ανά τον κόσμο, τα οποία θα καραδοκούν στις γωνίες και με το που πέφτει τέτοια μπαλαφάρα θα πετάγονται και θα δίνουν το Όσκαρ στο σοφολογιότατο που τη σκαρφίστηκε;</div><br /><br /><br /><div>2. "Κοίτα, περνάω μια χαρά, αλλά.... δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου... (παύση εντατικής σκέψης, ακούγονται τα καλωδιάκια στον εγκέφαλό του που τσιτσιρίζονται) κι αυτό είναι περίεργο, γιατί εγώ συνήθως πέφτω με τα μούτρα..."</div></div><br /><div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132665666210776034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RzrkOrlWQ-I/AAAAAAAAAG8/yVWYPlbkwKs/s320/bricks-wallpaper.png" border="0" /><br /><div>Μμμμμ, μάλιστα. Να σου πω, τώρα που φεύγεις, με πετάς μέχρι τη θάλασσα? Ξέρω, σε βγάζω λίγο από το δρόμο σου, αλλά είναι επείγουσα ανάγκη να αυτοκτονήσω σήμερα. Μισό να πήξει το τσιμέντο στα παπούτσια και φύγαμε.</div><br /><br /><br /><div>3. "Όταν ήσουν πιο μικρή το βυζί σου ήταν πέτρα. Τώρα...."</div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132666417830052850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/Rzrk6blWQ_I/AAAAAAAAAHE/CGc24QTZl_E/s320/CAGXTJ4JCABS6E48CAWULT18CAVXNCDVCASYQVTJCA4PTA4WCA72B1QKCA8OI0HKCAPRUCPQCA6005GSCAZZ0GNZCA56F0QCCAOHQZ1BCAISDEO6CA3IKI35CA2X935JCAY5P6YUCAKJ3BR7CAWZZYGVCARK5KEZ.jpg" border="0" /><br /><div></div><div>Ααααα, έχω να σου γνωρίσω έναν φίλο μου. Θα παίζετε μαζί βελάκια κι εγώ θα κάνω τον κινούμενο στόχο.<br /></div><div> </div><br /><div>Γράφοντας τα παραπάνω θυμήθηκα και μια άλλη, δικιά μου αυτή τη φορά, που αν δεν ήταν για Όσκαρ, τουλάχιστον ένα ΜΠΑΦΤΑ Χαράλαμπε το άξιζε!</div><div></div><br /><div>Σκηνικό: με τον καλό μου στο κρεβάτι, επί των προκαταρκτικών. Εκείνος προσπαθεί να θυμηθεί τι έχει διαβάσει κατά καιρούς για τις γυναικείες ερωτογενείς ζώνες από έγκριτα αντρικά περιοδικά (χα!) κι εγώ ακολουθώντας τη σοφή συμβουλή του Κοσμοπόλιταν να ενθαρρύνεις τον καημένο που ιδροκοπάει και να μην κάθεσαι εκεί πέρα με την ευφράδεια του Ραμσή, του λέω κατά φάσεις πότε κάνει δουλειά και πότε όχι.</div><br /><div></div><div>Σε φάση αγγελοπετριάς πετάω το εξής:</div><br /><div></div><div></div><div>Όταν μου κάνεις αυτό νιώθω έτσι...</div><div>Όταν μου κάνεις το άλλο νιώθω αλλιώς....</div><div>.... Κι ένα αστραπόβροντοοοοοο.... (αλά αφεντικό Ζήκου)</div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5132667981198148610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RzrmVblWRAI/AAAAAAAAAHM/GuNWg6S7-a8/s320/23419267.jpg" border="0" /><br /><div>Το ότι γέλασε τρελά μετά το αρχικό σάστισμα εκτιμήθηκε και ανταμοίφθηκε δεόντως...</div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-4055901780433727982?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-3828643123878958982007-09-20T05:38:00.000-07:002008-12-12T00:26:59.917-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RvJqG_QgWwI/AAAAAAAAADg/aXDMpWKuWXg/s1600-h/IMG_3288.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112265195311356674" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RvJqG_QgWwI/AAAAAAAAADg/aXDMpWKuWXg/s320/IMG_3288.JPG" border="0" /></a> Τις προάλλες ήμουν στο Λονδίνο και εκεί που περιδιάβαινα με το γνωστό ύφος του τουρίστα που και το φρεάτιο της ΕΥΔΑΠ να του δείξεις θα θαυμάσει, πέρασε από μπροστά μου ο εν λόγω κύριος. Ναι, κύριος είναι, βιολογικά τουλάχιστον κι ας μη του φαίνεται. Εννοείται ότι δεν μπορούσα να τον φωτογραφίσω ανφάς για να σας δείξω το μεγαλείο του θέματος. Κάτω από την ξανθιά πλαστική περούκα που κρεμόταν λίγο άτσαλα από το κεφάλι του, το γερασμένο του πρόσωπο ήταν βαμμένο έντονα και άγαρμπα - η γαλάζια φωσφοριζέ σκιά απλωνόταν μέχρι το φρύδι, το οποίο δεν ήταν μεν βγαλμένο αλλά είχε προστεθεί μια γραμμή με το μολύβι που σχεδόν ενωνόταν με τον κρόταφο. Το καλσόν είχε και σχέδιο τρυπητό, αλλά το παπούτσι ήταν αντρικό και δεν ταίριαζε ούτε με την τσαντούλα που περιέφερε χαριτωμένα ο μεσιέ. Το σώμα του ήταν επίσης ατσούμπαλο, γιατί ενώ το στήθος και η κοιλιά ήταν πρησμένα, προφανώς λόγω οιστρογόνων, υπέθετα πως αυτό θα είχε αντιστρόφως ανάλογες επιπτώσεις στην πάσαν πατρότητος ελπίδαν (ναι, κοίταξα και εκεί, το ομολογώ!).<br /><br />Ο κύριος προφανώς είχε συγκεκριμένη αποστολή, γιατί περπατούσε βιαστικά και με στοχοπροσήλωση. Κάθε φορά όμως που έβλεπε μπροστά του ένα άγαλμα, σταματούσε για λίγο μπροστά του και κάτι μουρμούριζε. Τώρα τι είδους τελετουργικό ήταν αυτό, θα σας γελάσω.<br /><br />Όταν ξεπέρασα το οπτικό παράδοξο του θέματος, με πιάσανε οι φιλοσοφικές και υπαρξιακές μου ανησυχίες. Κανείς δεν έριξε έστω δεύτερη ματιά. Δεν ξέρω αν είχαν οι άλλοι δίκιο που θεωρούσαν το θέαμα φυσιολογικό, με την έννοια ότι ο καθένας είναι ελεύθερος να κυκλοφορεί όπως θέλει ή εγώ που η εικόνα μού προκαλούσε μια στενοχώρια για έναν άνθρωπο που εμφανώς έχει μπλέξει ταυτότητες, πραγματικότητες και όλα τα συναφή.<br /><br />Μήπως τελικά η ανεκτικότητα, το politically correct και η απόλυτη ελευθερία μάς αποξενώνουν τελικά από ανθρώπους που δεν κάνουν απλά το κέφι τους αλλά έχουν βαθύτερα προβλήματα; Θα μου πεις και ποιος σου λέει εσένα ποιος είναι προβληματικός και ποιος έχει το δικαίωμα να παρέμβει στη ζωή του άλλου κλπ κλπ. Ειλικρινά δεν ξέρω. Απλά η εικόνα ενός ανθρώπου τόσο έξω από συμβάσεις να κινείται μέσα σε ένα πλήθος συμβατικών χωρίς κανείς να δίνει σημασία στη διαφορετικότητά του μου θύμισε λίγο την κραυγή του Munch και μου έκανε κάπως άγριο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-382864312387895898?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-36138868051818243242007-07-26T05:44:00.000-07:002008-12-12T00:27:00.629-08:00<div><div><div><div>Κατα γενική ομολογία όσων με γνωρίζουν, βλέπω μακράν τα πιο κουλά, μπερδεμένα και ανεξήγητα όνειρα υπερπαραγωγές της επικρατείας. Ακολουθεί σχετικό απάνθισμα. Κάθε ψυχαναλυτική γνώμη δεκτή.</div><br /><div></div><div>1. Ληστεία, Υπερπόντια Ταξίδια και Πανηγύρι στο χωριό</div><br /><br /><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091495953074982546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/Rqigl-pfjpI/AAAAAAAAACA/IfwpkHx__28/s320/whales_photo.jpg" border="0" /><br /><div>Πάω με τη θεία μου και την εγγονή της στην τράπεζα. Εκεί γίνεται ληστεία, αλλά οι πελάτες φυγαδεύονται σε ένα διπλανό κτίριο, το οποίο σταδιακά μετατρέπεται σε πλοίο και ξαφνικά βρίσκεται να πλέει στη θάλασσα κι εγώ στέκομαι στην κουπαστή και κοιτάω το νερό από κάτω. Νιώθω πολύ ζωντανά την αρμύρα και τη μυρωδιά του πετρελαίου και είμαι σχετικά ήρεμη. Όπως κοιτάω το απροσμέτρητο βάθος, από κάτω περνάει αργά και αθόρυβα μια τεράστια μπλε φάλαινα. Τότε συνειδητοποιώ πόσο βαθιά πρέπει να είναι η θάλασσα και με πιάνει ένας τρόμος που όμοιο του δεν έχω ξανανιώσει στον ύπνο μου. Όμως το πλοίο συνεχίζει κανονικά την πορεία του και στο βάθος αχνοφαίνονται φώτα. Πλησιάζοντας βλέπουμε γιρλάντες από λάμπες, κόσμο πολύ που χορεύει και διασκεδάζει και ακούγεται δυνατή χαρούμενη μουσική. Με στέλνουν να ρωτήσω πού βρισκόμαστε και η απάντηση είναι στην Παραγουάη. </div><br /><div></div><div>2. Τα γενέθλια</div><br /><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091496764823801506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RqihVOpfjqI/AAAAAAAAACI/Tr77ldabwi8/s320/CAJEJYA8CAYEWZJUCAHMNFP2CANX0YAVCAUQNSDLCAA2F29SCAQAXUBNCA3RNHW3CACOW0HHCAVTE70ECAVWLVTNCA2CM6F0CAD4723NCAPBBN38CA2R1GKACA06O1FPCAZ7ZL2JCA1EI0X1CAWXOWU3CAL73XO6.jpg" border="0" /><br /><div>Έχω γενέθλια αλλά κανένας δεν μπορεί να γιορτάσει μαζί μου, όλοι έχουνε κανονίσει κάτι άλλο. Γι' αυτό και καταλήγω στο μπαράκι της γειτονιάς με έναν φίλο μου. Κατά αδιευκρίνιστο τρόπο μαθαίνω ότι όλοι οι άλλοι οι μουλωχτοί έχουν πάει κρυφά στον Στράτο Διονυσίου κι εμένα δεν με πήραν μαζί τους. Αποφασίζω να πάω από εκεί να τους τα ψάλλω. Τω όντι, πάω αλλά εκεί δεν είναι μπουζούκια, αλλά ένα σπίτι, κι ο Διονυσίου τραγουδάει μέσα στο σπίτι. Απτόητη μπαίνω μέσα κι αρχίζω να τους ξεχέζω που δε μου είπανε να πάω κι εγώ μαζί τους. Τότε βλέπω πως είναι μαζί τους και το αφιόνι μου, ο λόγος που κάηκε η γούνα μου, ο έρως μου ο αγιάτρευτος και λέω ας μην υστεριάζω και με κακοχαρακτηρίσει το παιδί. Αυτός έρχεται να μου μιλήσει και απομακρυνόμαστε από τους άλλους. Κάποια στιγμή σκύβει να με φιλήσει αλλά το μετανιώνει και τότε τον φιλάω εγώ με το ζόρι. Δίπλα μας βλέπουμε μια χαμηλή ξύλινη πόρτα. Κοιταζόμαστε, και την ανοίγουμε διστακτικά. Αυτομάτως μεταμορφωνόμαστε σε παιδιά. Πίσω από την πόρτα, που προφανώς είναι κρυφή, είναι ένα παμπάλαιο βιβλιοπωλείο, σαν αυτά που βλέπεις σε ταινίες εποχής. Η χαρά μου δεν περιγράφεται! Γυρνάω στο αφιόνι και του λέω "Κοίτα! Παράδεισος!". Καταλαβαίνω ότι κάτι είναι κρυμμένο μέσα σε αυτό το βιβλιοπωλείο και πρέπει να ψάξουμε να το βρούμε. Αυτός με πιάνει από το χέρι, μπαίνουμε στο βιβλιοπωλείο και κλείνουμε πίσω μας την πόρτα.</div><br /><div></div><div>3. Οι Γερμανοί ξανάρχονται</div><div> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091496996752035506" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/RqihiupfjrI/AAAAAAAAACQ/uk9SNyPNFqY/s320/naziol2.jpg" border="0" /><br /><br /><div>Εγώ και η φίλη Έφη είμαστε πάνω σε ένα πλοίο, το οποίο βυθίζεται. Πανικόβλητη ρωτάω την Έφη τι θα κάνουμε για να γλιτώσουμε. Εκείνη ατάραχη μου απαντά "Θα κολυμπήσουμε". Εγώ όμως δεν ξέρω κολύμπι και φοβάμαι πολύ. Παρόλα αυτά αποφασίζω να κάνω ό,τι μου πει. Βγάζουμε τα ρούχα μας για να μην βραχούν (!) και απο κάτω φοράμε και οι δύο τα ωραιότατα μαγιουδάκια που είχαμε αγοράσει ίδια στην Αγγλία για να πηγαίνουμε στο κολυμβητήριο. Πηδάμε από την κουπαστή και το νερό μας έρχεται μέχρι το γόνατο, αλλά το πλοίο βυθίζεται κανονικά. Κολυμπάμε μέχρι την ακτή αλλά εκεί μας περιμένουν άλλα δεινά. Πόλεμος με τους Γερμανούς! Οι σφαίρες, οι βόμβες και οι οβίδες πέφτουν βροχή! Τρέχουμε να κρυφτούμε αλλά οι Γερμανοί μας πιάνουν και με κλείνουν σε ένα πολύ μικρό δωμάτιο, σαν όρθιο φέρετρο. Η τύχη της Έφης αγνοείται έκτοτε. Εγώ παρέμεινα για πολύυυυ καιρό μέσα στο όρθιο φέρετρο, ώσπου μια μέρα αποφασίζω να δραπετεύσω. Δίνω μια κλοτσιά στην πόρτα, και πετάγομαι έξω....για να με πιάσει ο φύλακας που περιμένει απέξω και να με ξανακλειδώσει χωρίς κόπο μέσα....<br /><br /></div><div>4. Η Κόρη του Σεφερλή</div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5091497464903470786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RNwUvHDmC7A/Rqih9-pfjsI/AAAAAAAAACY/2nhstEqwQWE/s320/BC0BB5F7-555D-4A5E-88C4-7FEC819E815D.jpg" border="0" /><br /><div>Πηγαίνω ένα μακρινό ταξίδι με λεωφορείο. Το λεωφορείο μετακινείται στις όχθες μιας λίμνης και είναι πολύ ωραίο τοπίο, με δάση και πρασινάδα να αντικατοπτρίζονται στα ήσυχα νερά. Όταν φτάνω στον προορισμό μου, με περιμένουν ο Μάρκος Σεφερλής, η γυναίκα του και η καθυστερημένη κόρη του. Η μικρή για κάποιο λόγο με αγάπησε τρελά και δεν ξεκολλούσε από πάνω μου. Εγώ όμως είχα ένα μυστικό το οποίο δεν έπρεπε να μαθευτεί. Είχα μια δισκέτα κρυμμένη στο παντελόνι μου, η οποία άρχιζε να κυλάει στο μπατζάκι και έπρεπε επειγόντως να την ξανακρύψω για να μη τη δει κανείς. Αλλά η μικρή δεν ξεκολλούσε ακόμη κι όταν κρύφτηκα σε ένα δωμάτιο, παρόλο που της είπα να περιμένει απέξω για λίγο. Έβαλε τα κλάμματα, άρχισε να σκούζει και κατέφτασε τρέχοντας η μάνα της, η οποία μου έβαλε τις φωνές γιατί στενοχωρούσα το κακόμοιρο το κοριτσάκι που ήταν και καθυστερημένο. Εγώ απλά ήθελα να τους πλακώσω όλους στα χαστούκια.</div><br /><br /><div><strong>Φευγαλέες εικόνες από όνειρα</strong>: στη διαδρομή Γιάννενα - Θεσ/νίκη βρίσκω τα Ιμαλάϊα στην Κατερίνη - είμαι στη Σουηδία την ώρα που βραδιάζει και χαζεύω τους κύκνους που πετάνε όλοι μαζί στον ορίζοντα, αλλά μετά διαπιστώνω ότι δεν έχω εισητήριο να γυρίσω στο σπίτι - αντί για χέρια έχω πόδια γουρουνιού.<span style="font-size:+0;"></span> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-3613886805181824324?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-14203294163457969122007-04-19T23:28:00.000-07:002007-04-19T23:46:04.030-07:00Ο Παστρικός εδώ και 15 χρόνια και βάλε ζει με έναν πνεύμονα, ένα νεφρό και καρκίνο στον προστάτη. Όλον αυτό τον καιρό δεν σταμάτησε ποτέ να καπνίζει σα βρεγμένο κούτσουρο, να πίνει τα ρακιά του στο καφενείο τα μεσημέρια, να τρώει σα μωρό στην ανάπτυξη και να επιδίδεται στην αγαπημένη του ασχολία, να τσιγκλάει τη γυναίκα του τη Μάτω (εκ του Σταματία) μέχρι να βγάλει αυτή καπνούς από τα αυτιά. Τώρα τελευταία, ένεκα η ηλικία, είναι στο κρεβάτι και δεν πολυκυκλοφορεί. Οι αδυναμίες όμως παραμένουν, κι έτσι συχνά πυκνά βγάζει τη μάσκα του οξυγόνου, καπνίζει το τσιγαράκι του και μετά ικανοποιημένος την ξαναφοράει και συνεχίζει τη θεραπεία του.<br /><br />Ο Ηράκλειος είναι μανιώδης χαρτοπαίχτης. Παλιότερα που η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μικρή κι αθώα και μοίραζε επιδοτήσεις στους Έλληνες αγρότες αφειδώς, φεύγανε εν μία νυκτί πολλά λεφτά από τα χέρια του. Τώρα με το ευρώ τα πράγματα είναι πιο ζόρικα ως γνωστόν, οπότε τα πολλά πολλά στοιχήματα έχουν κοπεί. Οι αδυναμίες όμως παραμένουν, κι έτσι στήνεται από νωρίς στο καφενείο για να ψαρέψει συμπαίχτη για μπιρίμπα - είναι ικανός να παίξει ακόμη και με το Λάκη, τον τρελό του χωριού! Μια φορά το χειμώνα, εν μέσω μιας αγωνιώδους παρτίδας, κόπηκε το ρεύμα στο καφενείο. Απτόητος ο Ηράκλειος πετάχτηκε μέχρι το σπίτι του, έφερε δύο λάμπες πετρελαίου και συνέχισε την παρτίδα με πιο αυθεντική ατμόσφαιρα σαλούν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-1420329416345796912?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-61555995268351805512007-03-05T03:31:00.000-08:002007-03-05T03:40:42.041-08:00Μου το διηγήθηκαν χτες κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να συνέρθω από το σοκ:<br /><br />Αδερφή καλής μου φίλης έχει σχέση με μεσήλικα κύριο, δάσκαλο στο επάγγελμα (άμα κάνω παιδί σχολείο δεν θα πάει, ντε φάκτο). Ο εν λόγω κύριος έχει μια αδυναμία στα παραμύθια και ό,τι κι αν λέει, το διηγείται με το ύφος των αδερφών Γκριμ στη συσκευασία του ενός. Π. χ. "και τώρα ο Γ. θα φέρει στην πριγκίπισσα Μ. το πλούσιο γεύμα της" κ.λπ. κ.λπ., με ανάλογη πάντα φωνή και έκφραση.<br /><br />Τις προάλλες λοιπόν η κοπέλα ξύπνησε τα χαράματα με πονοκέφαλο και του ζήτησε ένα ποτήρι νερό. Ο Γ. σηκώθηκε αμέσως, της έφερε το νερό και της το έδωσε, λέγοντάς της πως είναι το αθάνατο νερό και πως αν το πιει θα γίνει αμέσως καλά και θα ζήσει πολλά πολλα χρόνια. Ήπιε η δόλια και του το έδωσε πίσω. Εκείνος ήπιε μια γουλιά από το ίδιο ποτήρι, το άφησε στο κομοδίνο και έσβησε το φως. Πριν περάσουν δύο λεπτά πετάχτηκε πάνω σαν ελατήριο και άρχισε να ψευτοκλαίει και να φωνάζει τα εξής: "Όχι! Όχι πάλι το ίδιο λάθος! Πάλι ήπια από το αθάνατο νερό! Πόσα χρόνια θα ζήσω επιτέλους;"<br /><br />Έκτοτε η τύχη της κοπέλας αγνοείται, οι τελευταίες μαρτυρίες λένε πως την είδαν να τρέχει πανικόβλητη με κατεύθυνση τα σύνορα με τη Βουλγαρία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-6155599526835180551?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1171014530116083402007-02-09T01:45:00.000-08:002007-02-09T01:48:50.193-08:00Η εκφωνήτρια των ειδήσεων περιέγραφε με σοβαρή φωνή πως σε γηροκομείο της πρωτεύουσας ηλικιωμένος απειλούσε τις αθώες συγκατοίκους του πως αν δεν τον άφηναν να τις «χαϊδέψει», θα τις έσφαζε με ένα μαχαίρι που είχε πάρει κρυφά από την τραπεζαρία. Ο 80χρονος πλέον Τσιλμπράτος (δύο λέξεις, Τσιλ από το Βασίλης και Μπράτος το επίθετο) μονολόγησε πραγματικά απορημένος: «Ε, δεν έκανε κανά κακό ο έρμος. Μερακλής ήταν!».<br /><br />Τον συμμεριζόταν τον άνθρωπο και τις ορμές του, γιατί κι αυτός ήταν εξίσου μερακλής μέχρι το θάνατό του σε αρκετά προχωρημένα γεράματα. Την καριέρα του μάλιστα την είχε ξεκινήσει από μικρός. Ήδη από τα 18 του έμενε μόνιμα στο βουνό, όπου φύλαγε τα πρόβατά του, και κατέβαινε στο χωριό μόνο αργά τη νύχτα, γιατί οι μισοί χωριανοί τον κυνηγούσαν που τους είχε ανακατέψει όσο να πεις το πληγούρι τους. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, που ο Άγιος Πέτρος είχε αρχίσει να καλεί τη σειρά του, άκουσε πολλές καμπάνες να χτυπάνε για κάποιες, με τις οποίες όπως έλεγε ο ίδιος «είχε περιπέτειες» στο παρελθόν.<br /><br />Μία γυναίκα όμως ήταν πάντα δίπλα του και τελικά άκουσε τη δικιά του καμπάνα να χτυπάει: το Κουμπί (παρατσούκλι που κατά πάσα πιθανότητα υποδηλώνει μικροκαμωμένη ομορφιά). Ο έρωτάς τους χρονολογείται από τα πρώτα βήματα του Τσιλμπράτου στο σεξουαλικό στερέωμα. Το Κουμπί ήξερε πως οι προοπτικές της για γάμο μειώνονταν δραματικά με κάθε θηλυκό παιδί που γεννιόταν στην οικογένεια, γιατί η λιγοστή διαθέσιμη προίκα κατακερματιζόταν. Το πήγαινε και λίγο το γράμμα από μικρή, πολύ δεν ήθελε. Παρέδωσε ό,τι πολυτιμότερο είχε και σφράγισε τη μοίρα της ως ισόβια επίσημη (δεύτερη) αγαπημένη.<br /><br />Ο δε Τσιλμπράτος ήξερε ότι ήταν μερακλής, αλλά ήξερε ότι έπρεπε να συνεχίσει και τη γενιά του. Έτσι, ανέθεσε στην οικογένεια να του προξενέψει μια σοβαρή, άσπιλη και προικισμένη κοπέλα, την οποία και βρήκε στο πρόσωπο της Μαρίας. Η Μαρία ήταν όμορφη, με σπάνια για το μέρος μεγάλα γαλάζια μάτια και λεπτά χαρακτηριστικά, αλλά αυτό δεν είχε καμμία σχεδόν σημασία για τον Τσιλμπράτο (και τη γενικότερη νοοτροπία της εποχής). Αυτή ήταν η γυναίκα του σπιτιού, ας είχε και κρεατοελιά με τρίχα στη μύτη. Δεν ήταν η δουλειά της να είναι όμορφη και τραβηχτική, δουλειά της ήταν να δουλεύει σαν το σκυλί και να γεννάει παιδιά (κατά προτίμηση αρσενικά). Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε το Κουμπί και οι όμοιές της.<br /><br />Έτσι αναπτύχθηκε μια πολύ αρμονική σχέση μεταξύ τους. Το Κουμπί ήταν το κοινό μυστικό όλης της οικογένειας, ήταν σχεδόν ένα ακόμη μέλος της οικογένειας. Με το πρόσχημα της άδολης φιλίας με τη Μαρία, το Κουμπί ήταν σχεδόν κάθε μέρα μέσα στο σπίτι της οικογένειας, κάτι που τους βόλευε όλους. Εκείνη ήταν όσο το δυνατόν περισσότερο κοντά στον αγαπημένο της κι ο Τσιλμπράτος είχε και τις δυο επίσημες γυναίκες του μέσα στο ίδιο σπίτι (χώρια οι παραέξω αγαπητικιές των περιστασιακών συνευρέσεων). Και η Μαρία ανεχόταν την κατάσταση, όσο κι αν καμμιά φορά διαμαρτυρόταν, έτσι για να τηρεί τα προσχήματα. Ήξερε ότι είχε δύο χέρια ακόμη να τη βοηθάνε σε όλες τις δουλειές – που τότε ήταν βαριές – είχε μια γυναικεία παρέα και στο τέλος-τέλος ήξερε με ποια νταραβεριζόταν ο άντρας της και δεν είχε να χολοσκάει με ποια κωλοτριβόταν πάλι.<br /><br />Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ενώ μέχρι και τα εγγόνια του ήξεραν την κατάσταση, η αντρική τιμή του Τσιλμπράτου του υπαγόρευε να προστατεύει τη φήμη της αγαπητικιάς του. Έτσι, ένα βράδυ έφυγε από το σπίτι της οικογένειας με τη δικαιολογία ότι θα γεννούσαν τα πρόβατα κι έπρεπε να είναι στο μαντρί, ενώ στην πραγματικότητα πέρασε όλη τη νύχτα στο σπίτι του Κουμπιού. Έλα όμως που το πρωί που ξύπνησε διαπίστωσε πως έξω είχε μισό μέτρο χιόνι κι εκείνος θα έπρεπε να περπατήσει αρκετά χιλιόμετρα μέχρι το μαντρί! Το πρόβλημά του βέβαια δεν ήταν το περπάτημα, μαθημένος ήταν, αλλά το ότι οι πατημασιές του στο χιόνι θα πρόδιδαν στην οικογένεια πως τους είχε πει ψέματα! Έτσι, στο δρόμο περπατούσε όσο πιο άκρη-άκρη μπορούσε, με αποτέλεσμα να πέσει σε ένα χαντάκι καλυμμένο με χιόνι και να καταφέρει να βγει μετά από μια ώρα.<br /><br />Το Κουμπί βέβαια, ως πιο πρόσχαρος και απενοχοποιημένος άνθρωπος, δεν είχε τέτοιους ενδοιασμούς. Κάποτε ζήτησε από τον εγγονό του Τσιλμπράτου να της φέρει ένα κεφαλομάντιλο κεντητό από την πόλη. Όταν εκείνος της το έφερε, το Κουμπί το περιέφερε με καμάρι και έλεγε στον άντρα της αδερφής της περιχαρής πως το μαντίλι αυτό της το είχε φέρει ο Βασίλης. Χωρίς να ντραπεί κι ο Παστρικός (άλλο νούμερο από εκεί!) της λέει «Ε, μωρή Λένη, τόσα χρόνια σε σιάζει (=σε απαυτώνει), να μη σου κάνει κι ένα δώρο;». Και η πληρωμένη απάντηση του Κουμπιού: «Καλέ όχι ο μεγάλος, ο μικρός ο Βασίλης μου το πήρε!».<br /><br />Ο Τσιλμπράτος πέθανε πριν από μερικά χρόνια κι έτσι τελείωσε κι ο έρωτάς του με το Κουμπί, αλλά και κοπήκανε και τα πάρε-δώσε της με τη Μαρία. Έχω πετύχει κανά δυο φορές το Κουμπί να κατηφορίζει προς το νεκροταφείο με λίγα λουλούδια και δεν ξέρω αν πρέπει να στενοχωρηθώ ή να χαρώ για αυτήν και τη ζωή που έζησε ως μόνιμη (ημι)παράνομη. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Τσιλμπράτος πήγε χορτασμένος.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-117101453011608340?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1170327499862281422007-02-01T02:29:00.000-08:002007-02-01T02:58:20.470-08:00<div align="left"><br /><br /></div><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/575392/IMG_19461.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/957900/IMG_19461.jpg" border="0" /></a> North Head: Η βόρεια είσοδος του κόλπου του Sydney με εκπληκτική θέα όλης της πόλης. Κάποιους μήνες το χρόνο περνάνε και φάλαινες από εκεί.</p><p align="left"><br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/491852/IMG_17231.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/815565/IMG_17231.jpg" border="0" /><p align="center"></a> Darling Harbour by night<br /><br /></p><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/260842/IMG_164611.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/237165/IMG_164611.jpg" border="0" /></a> The Opera House - από κάτω υπάρχει ένα υπαίθριο μπαράκι με ζωντανή μουσική, όπου λιάζονται τα Αστραλάκια πίνοντας μπύρες. Εκεί άκουσα το χιτ του καλοκαιριού Crazy σε πολύ ωραία funk εκτέλεση από μια θαμώνα του μπαρ.<br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/637884/IMG_14921.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/230593/IMG_14921.jpg" border="0" /><p align="center"></a> Darling Harbour - από τα πιο τουριστικά αλλά και χάι κλας μέρη της πόλης, με πολύ ωραία εστιατόρια και μπαρ δίπλα στο νερό</p><p align="center">Bonus pics - Οι αγαπημένες μου φωτό από Αυστραλία</p><p><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/378090/IMG_14511.jpg" border="0" /></p><p align="center">Featherdale Wildlife Park</p><p align="center"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/583901/IMG_17841.jpg" border="0" />The Ring<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-117032749986228142?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1169715603926785392007-01-25T00:50:00.000-08:002007-01-25T01:00:04.056-08:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/964009/IMG_19391.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/524383/IMG_19391.jpg" border="0" /></a> Boofy finds Nemo - η συγκεκριμένη δεξαμενή ήταν αφιερωμένη στον κοραλλιογενή ύφαλο και είχε όλα τα ψαράκια της γνωστής ταινίας </div><div align="center"> </div><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/13988/IMG_19281.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/491195/IMG_19281.jpg" border="0" /></a> Στη δεξαμενή με τους καρχαρίες - τη δεκαετία του 70 η συγκεκριμένη είχε σπάσει...μπρρρρ...</div><div align="center"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/31954/IMG_19181.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/623058/IMG_19181.jpg" border="0" /></a> Καρχαρία χαμογέλα, σου φωνάζει μια κοπέλα</div><div align="center"><br /></div><p align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/39751/IMG_15581.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/373522/IMG_15581.jpg" border="0" /></a>Μπλε αστερίας κολλημένος στο τζάμι</p><p><br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/603180/IMG_15451.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/867432/IMG_15451.jpg" border="0" /><p align="center"></a>Πάντως πολύ ψυχεδελικό ενυδρείο<br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/705801/IMG_15351.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/242273/IMG_15351.jpg" border="0" /><p align="center"></a>Ούτε που ξέρω τι είναι αυτά τα βρύα και οι λειχήνες<br /></p><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/939701/IMG_15251.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/939772/IMG_15251.jpg" border="0" /><p align="center"></a>Καλέ μη φεύγετε, παλουκωθείτε να σας βγάλω μια φωτογραφία!<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-116971560392678539?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1169634100671273932007-01-24T02:18:00.000-08:002007-01-24T02:25:03.570-08:00Strip 1<br /><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/869836/shat_bed.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/980852/shat_bed.png" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p align="left">Και το all-time-favourite - εσείς πόσες και ποιες εγκυμοσύνες θα σταματούσατε;</p><p align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/1600/376151/time_machine2.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/5853/2300/320/398998/time_machine2.png" border="0" /></a></p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"> </p><p align="left"><span style="font-size:85%;">* Επεξήγηση: χμμμμ....κάτι έκανα πάλι και δε φαίνεται όλο το δεύτερο στριπ, να σας πω ότι πρόκειται για ταξίδι στο χρόνο (ωραία ιδέα για ποστ btw)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-116963410067127393?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1165047975130873222006-12-02T00:14:00.000-08:002006-12-02T02:57:28.476-08:00Ακολουθεί ένας φόρος τιμής στους αφανείς ήρωες της ζωής μου, τους συμπρωταγωνιστές του δικού μου Τρούμαν Σόου που τους αγαπάω όλους πολύ κι ας μη μου λένε που είναι η πόρτα που ανοίγεις και βγαίνεις από το σκηνικό...<br /><br />1. Το Νατασούλι<br /><br />Μένει μακριά μου, αλλά το Viva Internet να είναι καλά που μας έχει δώσει 200 ώρες δωρεάν τηλεφωνικής επικοινωνίας, τις οποίες εκμεταλλευόμαστε στο έπακρο για να αναλύουμε τα καθημερινά καθέσκατα, να φτιάχνουμε κοιλιακούς από το γέλιο, να ρίχνουμε Κατίνες για να δούμε το μέλλον μας και να ξεματιαζόμαστε (ο ΟΤΕ δεν έχει firewall για το τηλεξεμάτιασμα, διαπιστωμένο γκαραντί!). Τη θαυμάζω για την ευφράδεια, την ετοιμολογία και τις ατάκες της, αλλά και γιατί είναι από τα πιο συγκροτημένα και ικανά άτομα που ξέρω. Ζούμε βίους παράλληλους και από τότε που τη γνώρισα νιώθω ότι βρήκα τον εαυτό μου σε καλύτερη βερσιόν, πιο αισιόδοξη και θετική. Όνειρό μας είναι να μας κλείσουν όταν γεράσουμε τα παιδιά μας σε ένα σπίτι μαζί, να έχουμε μαλλί λουλακί από τις βαφές, να μπανίζουμε 50ρηδες που για μας θα είναι ξερολούκουμα και να σπάμε η μία τα χέρια της άλλης για να έρχονται τα τεκνά φυσικοθεραπευτές να μας κουράρουν.<br /><br />2. Το Κατινάκι<br /><br />Τα λόγια είναι περιττά για το Κατινάκι που όλοι πλέον ξέρουμε και αγαπάμε. Πληθωρική προσωπικότητα, γκουρού επί του καλλιτεχνικού στερεώματος (από Ταρκόφσκι μέχρι Γκουσγκούνη), με γελάκι τραγανό που σε κάνει να γελάς θες δε θες, μεγαλωμένη από τα μικράτα της με λέγειν και με μια αντιμετώπιση της ζωής πάντα θετική. Είναι ο ορισμός του hedonist, ζει με γούστο τα πάντα, το φαγητό, το ντύσιμο, τις παρέες, τους άντρες και δε νομίζω να αμφιβάλλει κανείς ότι δίνει το δικό της τόνο σε ό,τι κάνουν εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι (π.χ. καλλιτεχνικό κατινάζ). Την αγαπώ πολύ και αρχικά δεν ήθελα να πάει στην παγωμένη Σουηδία, αλλά όταν είδα με τα ματάκια μου τι τεκνό κυκλοφορεί εκεί πέρα την αγάπησα ακόμα περισσότερο! Σύντομα θα τη δούμε νυφούλα κι άν όπως λέει ο μπαμπάς μου στραβωθεί κανάς χριστιανός και με πάρει και μένα θα παίζουμε όλοι μαζί κανάστα, το παιχνίδι των παντρεμένων ζευγαριών.<br /><br />3. Η Έφη<br /><br />Με την Έφη έχουμε οργώσει σύμπασα την αγγλική επαρχία, πάντα άγρια μεσάνυχτα και πάντα χωρίς να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Έχουμε περάσει 2 ώρες σε παγωμένη στάση λεωφορείου κάπου στο εξωτικό Cheadle-Hulme, χωρίς ιδέα του πού ακριβώς έχουμε χαθεί, τρώγοντας ανέμελα τα πατατάκια που έχουμε αγοράσει με τα τελευταία μας λεφτά και επιχειρηματολογώντας πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, εφόσον στο δρόμο κυκλοφορούν πολλές Πόρσε. Έχουμε επίσης χτίσει τα μισά κλαμπ του Μάντσεστερ με τις οικονομίες του ελληνικού κράτους και έχουμε συρθεί σχεδόν γονατιστές μέχρι το σπίτι με τις μπότες-στιλέτο που μας ήρθε να πάμε να πάρουμε. Η Έφη πλησιάζει πιο πολύ την κυνική πλευρά του εαυτού μου, αλλά είναι εκείνη που πάντα με συνεφέρει, όταν την παροιμιώδη γκρίνια μου αρχίζω να μην την αντέχω ούτε εγώ, αλλά θέλω στοργή φροντίδα και προδέρμ.<br /><br />4. Ο Μανολίτο<br /><br />Ο Μανολίτο είναι πρόσφατη είσοδος στο συναξάρι των αγίων που με αντέχουν και με συναναστρέφονται. Ισχυρίζεται ότι είμαι "κολλητός χωρίς α@@@@@δια", αφού μαζί έχουμε οργώσει όλες τις μπουζουκερί των Αθηνών, και μου έχει τάξει ότι άμα μάθω και να πίνω σαν άντρας θα με πάει και Εθνική και κλαρίνα. Σ' αυτή τη ζωή τελικά είναι να 'χεις στόχους. Επίσης, μαζί πηγαίνουμε ποντικοβόλτα με τη μηχανή του και λέει ότι είμαι ο καλύτερος συνεπιβάτης που είχε ποτέ, που για μένα είναι τεράααααααστιο κοπλιμάν!<br /><br />5. Ο Γιάννης<br /><br />Ο Γιάννης είναι το πρότυπό μου και σε πολλά πράγματα η αρσενική μου βερσιόν, αυτός που την ψάχνει πιο πολύ από όλους για το πώς θα βελτιώσει τη ζωή του και θα γίνει καλύτερος και πιο ώριμος άνθρωπος. Τον ακούω πάντα με προσοχή και οι συζητήσεις μας πάντα μου αρέσουν γιατί δίνει κουράγιο και αισιοδοξία ο ένας στον άλλον. Μετά το γυρνάμε στη βλακεία και ερχόμαστε στα ίσα μας. Ο Γιάννης είναι γεννημένος περφόρμερ και είναι απόλαυση όταν είναι στα πάνω του και σολάρει. Θα του ευχόμουν να γίνει γνωστός αλλά δεν ξέρω κατά πόσο το θέλει.<br /><br />6. Η σκυλοπαρέα<br /><br />Υπάρχει η Νντιντή, που μαζί περάσαμε ένα χειμώνα σε μπαρ του κέντρου και αφήσαμε εποχή. Η Στεφανία που είναι καλό παιδί κι ευαίσθητο και μαζί γλεντήσαμε στην εμποροπανήγυρη της Τεγέας (μεγαλεία)! Η Λένα που πίνουμε τους καφέδες και κσαλεγράρουμε. Η Νάσια η χαρά της ζωής που την πήγαμε στη Boom Boom και μόνο που δεν μας έπλυνε τα πόδια με τα δάκρυά της από ευγνωμοσύνη. Ο άλλος Γιάννης που είναι παντρεμένος και βγαίνουμε μαζί όταν θέλει να νιώσει τζόβενο (πάντα εν γνώσει της συμβίας προς αποφυγήν παρεξηγήσεων). Κι ο Νώλας που δεν είναι ακριβώς φίλος μου αλλά είχα πολύ καιρό να γνωρίσω τέτοιον άνθρωπο που να συνεννούμαστε τόσο καλά και να έχουμε πει τόσα πολλά κι ας τα λέμε μόνο διαδικτυακά.<br /><br />Το τι θα έκανα χωρίς όλους αυτούς είναι μεγάλη ιστορία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-116504797513087322?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1155300341303997362006-08-11T05:00:00.000-07:002006-08-11T05:45:41.353-07:00Απέναντι από το σπίτι μας στο χωριό, έμενε το θρυλικό ζεύγος Πανάγιως και Σιώζιου (ναι ελληνικό είναι, από το Θοδωρής) Ντάτση. Το ζεύγος είχε το σπίτι του, ένα ετοιμόρροπο κατάστημα εδωδίμων και ψιλικών, πέντε δόντια εξ αδιαιρέτου και πολλάααααα χρόνια έγγαμου βίου στην πλάτη (μάλλον αυτά φταίγανε για το εκνευριστικά αργό περπάτημα του Σιώζιου). Παραδοσιακοί στις απόψεις και αντιλήψεις τους, ο Σιώζιος κρατούσε το υπερμάρκετ όλη μέρα, ενώ η κυρά έμενε στο σπίτι και κύριος οίδε τι έκανε. Ο δε Σιώζιος είχε εγκαταστήσει και ένα πρίμιτιβ σύστημα τηλεειδοποίησης, δένοντας μια τριχιά από δέντρο σε δέντρο μέχρι το παράθυρο της κουζίνας, όπου προφανώς περνούσε τις περισσότερες ώρες της η Πανάγιω και στην άκρη της είχε δέσει ένα κουδούνι από αυτά που κρεμάνε στα πρόβατα. Όταν λοιπόν ήθελε κάτι, αντί να ανεβαίνει την ανηφορική αυλή του σπιτιού του, τραβούσε απλά την τριχιά και η Πανάγιω έβγαινε σούζα στο παράθυρο.<br /><br />Το δε ψιλικατζίδικο ήταν υπεραιωνόβιο όπως και ο ιδιοκτήτης του και για μένα λειτουργούσε ως χρονοκάψουλα: μπαίνοντας μέσα γύριζες τουλάχιστον 10 χρόνια πίσω, κατά φάσεις και στις ημερομηνίες λήξης των προϊόντων. Η τηλεόραση ήταν μια μικροσκοπική ασπρόμαυρη που περισσότερο σε στράβωνε με τα χιόνια παρά έβλεπες κάτι, στον τοίχο είχε κάτι κάδρα με διαφημίσεις της αντίστοιχης εποχής και όλα εκεί μέσα φώναζαν 70s. Πάντως η μεγάλη μου χαρά ήταν να μου τυλίγει τα πράγματα σε σελίδες από περιοδικά της εποχής (Θησαυρός, Ρομάντζο, Φαντάζιο και τέτοια) που είχαν τα διηγήματα του Τσιφόρου και περίμενα πώς και πώς να με ξαναστείλουν να ψωνίσω να πάρω την επόμενη σελίδα να δω τι γινόταν επιτέλους.<br /><br />Μοναδικός θαμών του ψιλικατζίδικου, το οποίο υποτίθεται ήταν και αναψυκτήριο, ήταν ο Λάλος (αυτό δε θυμάμαι από πού βγαίνει, πρέπει να ρωτήσω) ένας 40ρης που είχε κάνει ναυτικός, έμπλεξε άσχημα με ναρκωτικά και γύρισε στο χωριό να ξεκόψει. Όντως ξέκοψε αλλά όσο να'ναι μια πετριά του έμεινε, αφού πέρυσι το χειμώνα (με 2 μέτρα χιόνι στο χωριό) τον βρήκε τυχαία ένας συγχωριανός να κολυμπάει στο πηγάδι της γειτόνισσας με ένα τσιγάρο στο στόμα και δεν ήθελε επ' ουδενί να βγει. Ο Λάλος λοιπόν περνούσε τις απογευματινές του ώρες βλέποντας Λάμψη μαζί με το Σιώζιο στο μαγαζί και πίνοντας πάντα μια πορτοκαλάδα μπλε. Κάθε φορά που έφευγε, ο Σιώζιος έπαιρνε το καλαμάκι του, το ξέπλενε με το μπρίκι παρακαλώ και το άφηνε να στεγνώσει για την επομένη. Οικονομία πάνω από όλα.<br /><br />Κάποτε οι κόρες του Σιώζιου, που έμεναν στην πόλη, του έφεραν να τους κρατήσει το Ζήση, ένα τεράστιο μπάσταρδο σκύλο, το οποίο το εγκατέστησε στην τσίγκινη σκεπή του μαγαζιού (τι πιο φυσιολογικό;) και το έλυνε κάθε βράδυ, μέχρι που δάγκωσε την Πολυξένη και αναγκάστηκε να το μαζεύει. Εγώ τον φοβόμουνα πολύ το Ζήση, αλλά ήταν το αγαπημένο μου σκυλί του χωριού, γιατί είχε το πιο φάνκι όνομα και φανταζόμουνα ότι θα ήταν πολύ τυπάκι σκυλί με τέτοιο όνομα.<br /><br />Φευ! Όπως ο Άγιος Βασίλης και ο γάμος μου με το Σταμάτη Γαρδέλη, έτσι κι ο Ζήσης ήταν απλά ένας μύθος. Ένας μύθος που κατέρρευσε άδοξα, παίρνοντας ένα ακόμη κομμάτι από την παιδική μου αθωότητα (κοινώς χαπατοσύνη) όταν ο πατέρας μου μού αποκάλυψε ότι το δόλιο σκυλί δεν το λέγανε Ζήση, ούτε ήταν αρσενικό. Όλα οφείλονταν στη βαρηκοΐα του Σιώζιου, γιατί όταν ρώτησε τις κόρες του πώς το λένε το σκυλί, εκείνες του απαντήσανε..... "Σίσσυ". <br /><br /><br />Υ.Γ. Ο Σιώζιος είχε επίσης και ένα γάιδαρο, αλλά πριν από μερικά χρόνια του τον πάτησε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-115530034130399736?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1152624209286065482006-07-11T05:58:00.000-07:002006-07-11T06:23:29.300-07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/Discrimination%20against%20pigs.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/Discrimination%20against%20pigs.jpg" border="0" /></a> Γιατί στην απόξω τα γουρούνια;</div><div align="center">Τι θυμάμαι όποτε βλέπω γουρούνια: Παλιότερα στα μικρά χωριά της ελληνικής επαρχίας, η κοινότητα εγκαθιστούσε μεγάφωνα σε κεντρικούς δρόμους και ενημέρωνε τους κατοίκους για διάφορα θέματα που τους αφορούσαν από το κοινοτικό γραφείο. Πολύ συνηθισμένο μοτίβο τα καλοκαίρια π.χ. ήταν το "κλειστείτε στα σπίτια σας το απόγευμα, θα ψεκάσουμε για τα κουνούπια" (μετά μας πείραξε το Τσέρνομπιλ), το "ήρθαν οι συντάξεις" κ.λπ. ωραία δημοκρατικά. Σε ένα χωριό λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, ονόματι Χαλάστρα, ο υπάλληλος ήθελε να ενημερώσει όσους εξέτρεφαν γουρούνια να πάνε να δηλώσουν πόσα είχε ο καθένας για να επιδοτηθούν. Ακούστηκε λοιπόν από τα μεγάφωνα η εξής ατάκα: "Γουρούνια Χαλαστριανοί, (σύντομη παύση) ...όσ' έχτε να τα δηλώστε. Το ξαναλέω. Γουρούνια Χαλαστριανοί (ξανά παύση) όσ' έχτε να τα δηλώστε."</div><div align="center"><br /><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/A%20daily%20must.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/A%20daily%20must.jpg" border="0" /></a>Διαφήμιση:<br />Τα πασαλειμμένα παιδάκια: Η μαμά μας η καλή μας ταΐζει με Kavli</div><div align="center">Και η χαρωπή ξεκώλου μαμά: Ααααα, εγώ στις κόρες μου μόνο το καλύτερο!</div><div align="center">Και μετά θα πατάει ηδυπαθώς το σωληνάριο για να ξεχύνεται όλο υπονοούμενο η αλοιφή.</div><div align="center"> </div><div align="center">Trivium:</div><div align="center"></div><div align="center">Πέρυσι η εταιρεία της πούτσας κυκλοφόρησε collector's edition, με δυο καυλιά ό,τι γεύση θέλετε πάρτε κι ένα τεράστιο σωσσίβιο με το λογότυπο και μια γαρίδα σταμπωτά για ντεσέν. Πολύ θα ήθελα να το έχω, να πηγαίνω με άλλους σε παραλία με ΚΑΠΗ από ενορίες, κι όταν θα μας κυνηγούσαν εξαγριωμένες οι γριές να τρέχω αλαλάζοντας "Κατινάκι (τυχαίο παράδειγμα), πάρε το καυλί και τρέχα!" και άλλα τέτοια συναφή. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-115262420928606548?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1152622465389918472006-07-11T05:41:00.000-07:002006-07-11T05:54:25.403-07:00<div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/IMG_0927.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/IMG_0927.jpg" border="0" /></a> Οδός Κολάσεως, Γενεύη<br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/IMG_0827.jpg" border="0" />Και παραπλεύρως Οδός Καθαρτηρίου... Where would you rather be?<br /></div><div align="center"><div align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/IMG_0516.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/IMG_0516.jpg" border="0" /></a> Glasgow Necropolis</div><div align="center">Τι ξεχωριστό είχαν αυτές οι Κυριακές;</div><div align="center"></div><div align="center"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-115262246538991847?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1151935975436636362006-07-03T07:07:00.000-07:002006-07-03T07:12:55.446-07:00Σήμερα έγινε η σφαγή του Δράμαλη στη δουλειά. Φωνάζοντας τους είπα ότι παρατάω το συγκεκριμένο project και να μαζέψουν μόνοι τους τα κωλόχαρτά τους.<br /><br />Την ώρα που ωρυόμουν έτρεμα σαν το ψάρι από τα νεύρα και το αίσθημα της αδικίας, αλλά και από την κρυφή χαρά ότι ξεπερνάω τα όρια μου. Ένα ακόμα οχυρό βλακώδους αγαθοσύνης έπεσε. Χε χε χε....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-115193597543663636?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1149602361962880912006-06-06T06:55:00.000-07:002006-06-06T06:59:21.973-07:00Εν είδει αγγελοπετριάς μου ήρθε ότι τα λουκάνικα του προηγούμενου ποστακίου τα λένε "κορφ". Περί αναγραφής τους με σουηδικούς χαρακτήρες, παρακαλώ επικοινωνήστε με το Κατινάκι που σκαμπάζει από αυτά διότι εγώ στα Σουηδικά είμαι σκόκας.<br /><br />Είδατε, δεν σας αφήνω εγώ σε αγωνία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-114960236196288091?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1148997547945067912006-05-30T06:17:00.000-07:002006-05-30T06:59:07.963-07:00Γενικά η Σουηδία προτείνεται για καλοκαίρι, για να πετύχετε καλό καιρό και μεγάλες μέρες. Το χειμώνα έχει το απίλ της με τα χιόνια και τα σχετικά, αλλά προσέξτε γιατί το πιο πιθανό είναι να σας ταράξει η βροχή, το ψοφόκρυο και η μαύρη μαυρίλα από τις 2 το μεσημέρι. Μη λέτε ότι δεν σας προειδοποίησα!<br /><br /><br /><p><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/DSCN3366.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/DSCN3366.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/A%20fairy%20tale%20spire.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/A%20fairy%20tale%20spire.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/View%20of%20the%20waters.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/View%20of%20the%20waters.jpg" border="0" /></a> Στοκχόλμη παραμυθένια. Gamla Stan για στενά δρομάκια με γλάστρες με λουλούδια στα παράθυρα, σκοτεινές αψίδες και περάσματα μεσαιωνικά. Όπερα, ανάκτορα, ναοί γοτθικοί, spires παντού, χαμηλά σύννεφα στον ουρανό και αντηλιά στα νερά και σκεπές που πρασινίζουν από την υγρασία (χαλκός πρέπει να είναι, αλλά δεν είμαι και σίγουρη - ή μήπως μπρούτζος;). Για φαγητό προτιμήστε τους κινέζικους μπουφέδες που έχει σε κάθε δρόμο από πέντε - και κάποιες φορές συνοδεύονται και από πιο εξτρίμ γεύσεις, π.χ. μπουφές Μογγολίας.</p><p><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/A%20view%20of%20Vasteras%20-%20and%20the%20bistrot%20we%20had%20lunch%20a%20couple%20of%20times.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/A%20view%20of%20Vasteras%20-%20and%20the%20bistrot%20we%20had%20lunch%20a%20couple%20of%20times.jpg" border="0" /></a> <img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/View%20of%20the%20canals.jpg" border="0" />Το Vasteras απέχει μία περίπου ώρα από τη Στοκχόλμη, παρόλο που μοιράζονται τις όχθες της ίδιας λίμνης! Γενικά το νερό παίζει πολύ συχνά στη Σουηδία κυρίως λίμνες και ποτάμια. Από εκεί συντηρούνται και τα ατελείωτα δάση τους που έχουν άλλη αίσθηση από τα δικά μας, τόσο στην εμφάνιση όσο και στην ατμόσφαιρα. Η επάνω φωτογραφία τραβήχτηκε από το κτίριο της τοπικής εφημερίδας. Τα σκαλοπάτια του κτιρίου κοσμεί το άγαλμα μιας γάτας, η οποία κατά φάσεις εξαφανίζεται από τη θέση της και εμφανίζεται σε άσχετα σημεία της πόλης, μέχρι κάποιος ευσυνείδητος Βεστεριανός να την επιστρέψει στο βάθρο της. Η γάτα πάντως με τις βόλτες της είναι το ανέκδοτο της πόλης. Επίσης το bistrot της γωνίας φτιάχνει απίστευτες jacket potatoes με bacon και curry sauce - συστήνονται ανεπιφύλακτα!<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/1600/Yummy!.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/Yummy%21.jpg" border="0" /></a><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/5853/2300/320/But%20with%20one%20look%20at%20the%20stack%20of%20crayfish....jpg" border="0" /> </p>Άλλα εντόπια εδέσματα: επάνω, η περίφημη princesstort που έχει παντεσπάνι, κρέμα (σε όσες στρώσεις θέλετε) και marzipan. Είναι ελαφριά και δροσιστική διότι λόγω marzipan το υπόλοιπο δεν έχει καθόλου ζάχαρη. Κάτω, θαυμάστε ένα σωρό καραβίδες λιμνίσιες νερόβραστες (μπλιαχ), μόνο με αλάτι. Αυτές τις τρώνε οι Σουηδοί μια συγκεκριμένη μέρα κάπου τον Αύγουστο, που είναι η γιορτή της καραβίδας (πώς έχουμε εμείς τη γιορτή τσακώνικης μελιτζάνας, κάτι τέτοιο). Δεν ξέρω ποια η γνώμη σας για τα θαλασσινά και τα λιμνίσια, αλλά εγώ τα απεχθάνομαι από τα μικράτα μου και εκείνη τη μέρα την έβγαλα με ωραιότατα λουκάνικα που ξέχασα και πώς τα λένε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-114899754794506791?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-22594164.post-1140175149976770152006-02-17T03:18:00.000-08:002006-02-17T03:19:09.983-08:00ooops!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/22594164-114017514997677015?l=supermpoufy.blogspot.com' alt='' /></div>Dastardly Kinkajouhttp://www.blogger.com/profile/13132085752401109852noreply@blogger.com0